Calypso…

Ek het begin krieket speel in 1986.  Teen 1988 het ek Maandae en Woensdae by die skool krieket geoefen, en Dinsdae en Donderdae by die dorp se krieketklub.  Ek was redelik goed met batting, maar aan die begin het ek nogal uitgeblink met boulwerk ook. Vrydae het ons normaalweg vir die skool ‘n wedstryd gespeel en Saterdae vir die klub. Party Sondae het ek en so paar vriende op ons eie in die nette gaan boul en bat.
In 1988 het ek gekolf met ‘n County Calypso bat. Hy het so prentjie van ‘n palmboom agterop gehad as ek nou reg onthou. Dit was die eerste keer dat kolwe begin dikker raak het rondom die sweetspot en ek het daai bat se hitting power regtig geniet! Dit was ook die tyd van die Grey Nichols met die diep-blou/pers kol agterop, die voorloper tot die soort wat Hansie later beroemd gemaak het.  In 1990 het ek ook aandkrieket begin speel nadat ons Gauteng toe getrek het, wat baie lekker was, dis amazing hoe jy soms daai wit krieketbal kan laat swaai. Begin hom op bypen en hy swaai verby ‘n regshandige kolwer buite die wegpen… Die ander voordeel is, dis nooit so flippen warm nie! Maar ek het daai County bat geniet… ek dink dis waar my liefde vir GROOT shots begin het. Die verste wat ek ooit ‘n krieketbal geslaan het was 96m oor diepby se kop deur die lug, maar dit was in 50 over krieket op klubvlak met lekker vinnige boulers en ‘n 5 star Laser-bat. Dit het hulle seker goed 10-15 minute gevat om daai bal te kry! Na die shot toe die bal oor die heining verdwyn het kom die paaltjiewagter na my aangestap en merk droog op: “Fok…jy het die leer van daai bal afgeslaan….” Hehehehe!!

Ek het na my stint in die Army klubkrieket in Pretoria begin speel. Vir 10 jaar lank het ek vir dieselfde klub gespeel, gedurende die week soms gehelp met die veld se voorbereiding, soms die pitch water gegee of gesny of gerol, soggens voor die game die pitch die laaste keer gerol tydens tuiswedstryde, die laaste 2 jaar as kaptein van die span. Toe ek daar begin het, sou ek normaalweg op no.7 of 8 gaan bat het, gedurende die eerste seisoen het ek elke game ‘n posisie hoër gebat tot ek die batting in die laaste paar games geopen het.  En dis waar ek ook my career klaar gemaak het, as opening batsmen.  Ek het dit altyd gehaat om te sit en wag om te gaan bat.  Ek het eerder verkies om die eerste bal te face en dit oor en verby te kry.  Ek wag nie baie goed nie.  Ek het ook op ‘n stadium, kort na my huwelik, minder begin speel en oefen en toe vir ‘n rukkie vir die tweede span gespeel as kaptein, opening batsmen en opening bowler.  Hehehehe… dit was lekker tye.  Maar toe ek nog baie geoefen het kon ek easy, sonder om werklik moeg te wees na die tyd, 10 boulbeurte in ‘n ry afstuur. 
Ek kyk vroëer vanaand op een van my ou rekenaars deur van die stats.  In die ‘97-’98 seisoen het ek 20 paaltjies in 14 games gevat vir ‘n average van 14.55 lopies per paaltjie, in ‘98-99 seisoen 19 paaltjies teen ‘n average van 19.25 per paaltjie en die volgende seisoen 23 paaltjies teen 15.50 lopies per paaltjie.  Ek het nie ‘n idee wat ek met die files gemaak het waarin ek my batting averages gehou het nie, maar dit was normaalweg hier in die lae 30’s per beurt.  Niks fantasties nie, maar goed genoeg om jouself regtig baie te geniet.

Ek is later weer terug eerste span toe. Cris is op ’n stadium gebruik as die span se amptelike tellinghouer, maar sy het nooit daarvan gehou as ek raakgeboul word nie. Ek dink ek het wonderlike vriende gemaak in daardie tyd en soms wens ek dat ek nog die tyd of geleentheid gehad het om rustig krieket te speel.  Nie meer vir die eerste span nie, want dit word op 30 alreeds moeilik genoeg om saam met die jong latte te hardloop, plus dis nie lekker om 100 overs ‘n Saterdag te speel nie. Jy kry bittermin tyd vir jouself, jou gesin en jou huis.

Ek onthou altyd, as ek uitgestap het om te gaan bat, dan het ek dit gedoen sonder ‘n helmet.  Ek het vir boulers wat iets daaroor te sê gehad het altyd vertel dat hulle maar kan omdraai en verder gaan boul, hulle is nie vinnig genoeg om my teen die kop raak te boul nie. Obviously het so paar probeer, maar my nooit getref nie.  Naby gekom ja, maar nie getref nie.  Ek het so paar keer seer gekry, my ballbox is by twee geleenthede deur ‘n krieketbal gebreek, die bat handle het eendag gebreek toe ek ‘n kortbal haak, en asof dit nie genoeg was nie tref die bat my toe nog teen die agterkop ook! Ek het eenkeer ‘n krieketbal in die gesig gekry, maar dit was meer ‘n freak accident as enige iets anders. Ek wou weer die bal haak, maar toe spat die bal skrams op vanaf die bat se punt tot in my gesig. Ek onthou dit vandag nog, ek het net kans gehad om my gesig effe te draai toe is die bal in my vas. Die naat het so mooi patroontjie oor my wang gemaak, ek het omgespin toe die bal my tref en oor die paaltjies getrap, die paaltjiewagter was dadelik by om te hoor of ek okay is en teen die tyd dat ek die bloed klaar uitgespoeg en afgevee het was Cris en so paar spanmaats op die veld met ‘n bottel water. Die bouler het “sorry” gesê, hy was ‘n beter man as ek. As ek ouens raakgeboul het dan het ek gewoonlik gesmile en gevra hy moet volgende keer bietjie vinniger koes. Hehehehe… ek like krieket!

Dis ‘n wonderlike Game!