Ek is al met tye goediglik deur ‘n spesiale vriendin gespot dat ek naamlik soms “Da Mario-speak” pleeg. Lol, wat sy bedoel is dat ek soms vreemde maniere het om eenvoudige begrippe te kommunikeer en dat ek soms eenvoudige dinge nie werklik verstaan nie, want ek hoor dit nie op die manier wat iemand ‘n boodskap probeer oordra nie.
Die ding is, ons het elkeen ons eie verwysingsraamwerk, ons verstaan sommige dinge beter deur dit te relate na ons eie ervarings – en soms is ons sommer net hardkoppig. En dis okay, want die trick lê miskien daarin om daai snaaksighede van iemand anders te leer ken… en dan jou true love in die proses te ontdek…
‘n Stukkie uit die 2007 movie genaamd Stardust: (Tristan is sopas deur ‘n heks in ‘n muis verander en Yvaine weet nie hy kan haar steeds verstaan nie, so sy vertel hom van haar liefde vir hom…)
Yvaine: You know when I said I knew little about love? That wasn’t true. I know a lot about love. I’ve seen it. I’ve seen centuries and centuries of it, and it was the only thing that made watching your world bearable. All those wars. Pain and lies. Hate… It made me want to turn away and never look down again. But to see the way that mankind loves… You could search to the furthest reaches of the universe and never find anything more beautiful. So yes, I know that love is unconditional. But I also know it can be unpredictable, unexpected, uncontrollable, unbearable and strangely easy to mistake for loathing, and… What I’m trying to say, Tristan, is… I think I love you. My heart… It feels like my chest can barely contain it. Like it doesn’t belong to me any more. It belongs to you. And if you wanted it, I’d wish for nothing in exchange. No gifts. No goods. No demonstrations of devotion. Nothing but knowing you loved me too. Just your heart, in exchange for mine.
Simple. Beautiful. Liefde is nie iemand wat jou probeer verander nie, dis iemand wat jou aanvaar vir wie jy is.




